สวัสดีทุกๆ คน เป็นยังไงกันบ้าง
ช่วงนี้มีเรื่องน่าอัศจรรย์มาก คือการอ่านหนังสือเตรียมสอบโทนิดหน่อย อ่านโทเฟลด้วย
แถมมีเรื่องน่าปีติเป็นอย่างยิ่ง คือว่าได้สอบโทเฟลแบบเปเปอร์ล่ะ
คือตอนแรกนึกว่าโทเฟลมันเปลี่ยนเป็น iBT ไปหมดแล้ว เลยไม่ได้สนใจอะไร
ก็ตั้งใจจะสมัคร iBT ไป สมัครทางเวบ เลือกศูนย์สอบที่โอซาก้า
แต่พอสมัครเสร็จ เพิ่งสังเกตว่าเป็นแบบเปเปอร์ ซึ่งก็นับว่าน่าจะง่ายกว่าโขอยู่
เพราะว่ามีแกรมม่า และไม่มีพูดกับเขียน
แต่ก็ต้องไปซื้อหนังสือมาอ่านใหม่อ่ะ เพิ่งไปซื้อมาวันนี้เอง เพราะเล่มที่ซื้อไปเป็นแบบสำหรับ iBT
แต่ก็เอาเถอะ โดยรวมแล้วถือว่าโชคดีหลายๆ นี่แหละนะที่เค้าเรียกว่าทำดีได้ดี ฮี่ฮี่ฮี่

เอาล่ะๆ คราวนี้ตั้งใจว่าจะมาเล่าเรื่องโกลเด้นวีค ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
คือโกลเด้นวีคมันเป็นวันหยุดยาวที่สุดของญี่ปุ่นอ่ะ ละม้ายคล้ายสงกรานต์ของไทยอะไรแบบนั้น
กลุ่มพี่น้องผองไทย ที่ได้ทุนมองมาเรียน ป.ตรี ก็จะจัดเที่ยวรวมกันทุกปี ไปโอซาก้าสลับกับโตเกียวปีเว้นปี
ปีนี้ไปโตเกียว ก็เลยกระดี๊กระด๊าเป็นพิเศษที่จะได้เข้ากรุง พบแสงสีไฟนีออนบ้าง
แต่ต้องขอบอกก่อนนะว่าช่วงนี้เรียนหนัก ผนวกกับตั้งใจเขียนแบบเล่าไปเรื่อยๆ ทำให้เขียนได้ไม่ค่อยขำ
ถ้าใครอยากขำอย่างเดียวก็แนะนำให้ไปดูก่อนบ่ายคลายเครียดแทนนะจ๊ะ

ออกเดินทางคืนวันศุกร์ที่ 27 เมษา วิ่งกระหืดกระหอบจากบ้านไปสถานีรถไฟเพื่อให้ทันเวลานัดสามทุ่ม
ปรากฏว่าน้องๆ ปีศูนย์ (หมายถึงน้องที่กำลังเรียนภาษาญี่ปุ่น) มากัน 21.57
อื่มม ไม่เป็นไรๆ สายไม่เกินชั่วโมง อภัยได้ๆ
ตอนที่รอก็หิวพอดี เลยไปซื้อแม็คมายืนกิน ซื้อมาเยอะขนาดที่ว่าถือถุงยังรู้สึกหนัก
แต่ก็กินหมดแฮะ 5555 ...กลัวผอมอ่ะ

รถบัสออกเวลาห้าทุ่ม (ซึ่งนับว่าโชคดีที่นัดก่อนเวลาเสียนาน) ก็นั่งเล่นเกมไปเรื่อยๆ
รถถึงโตเกียว 6.56 เร็วกว่ากำหนดการถึงสี่นาที (อันนี้ต้องขอชื่นชมความตรงเวลาของญี่ปุ่น)

พอมาถึงโตเกียวปุ๊บ ก็แยกย้ายกันไปเก็บข้าวของก่อน ไม่งั้นจะพาลทำให้บึกบึนได้ เพราะของเยอะมากๆ
คราวนี้จะไปพักที่ห้องของน้องทรง (เชิงอรรถ : น้องปีสาม วิศวะ ม.โตเกียว
มีนิสัยชอบกินของหวานและไม่ชอบออกกำลัง ทำให้ไขมันพุ่งปรี๊ดๆๆ)
น้องทรงเพิ่งย้ายบ้านใหม่เมื่อไม่นานมานี้ ด้วยความมั่นใจในการเอาตัวรอดของพี่ บวกกับความขี้เกียจตื่นมารับ
ทรงเลยอธิบายวิธีเดินทางจากสถานีไปบ้านให้
กะคร่าวๆ ว่าถ้าปริ๊นท์วิธีเดินทางออกมาคงได้เป็น essay ยาวประมาณ 2-3 หน้า A4 ได้ (อติพจน์)
ตอนแรกแอบคิดว่าต้องหลงแน่ๆๆๆๆๆๆ แต่พอลองเดินตาม essay นั้นก็มาถึงจุดนัดพบได้แฮะ
แต่ที่ซวยต่อมาคือทรงอธิบายมาถึงแค่ปั๊มน้ำมันแถวๆ บ้าน ถึงแล้วให้โทรเรียก จะออกมารับ
แต่ปรากฏว่าน้องทรงไม่รับโทรศัพท์ คาดว่า 7.30 คงยังไม่ตื่น (เทียบจากตัวเองว่าไม่ตื่นแน่ๆ)
แอบลองเดินหาชื่อตรงตู้ไปรษณีย์ตามอพาร์ทเมนท์แถวนั้น
แต่ก็มีอพาร์ทเมนท์รวมๆ กันได้พื้นที่ 71 ไร่ได้ เลยตัดสินใจรอทรงตื่นดีกว่า
ซึ่งก็ไม่นานเท่าไหร่หรอก แค่ตอนรอมันแอบกลัวเฉยๆ อ่ะ

ถึงบ้านทรงแล้วก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาซักพัก พอบ่ายๆ ก็ออกเดินทางไปรวมกับคนอื่นๆ ที่วัดเมจิจินกู
เรื่องที่ค้างคาใจที่สุดจากวัดนี้ คือตอนเข้าไปฉี่ในห้องน้ำ
ตรงโถส้วม มันมีเอาไว้ว่า どうもありがとうございます (ขอบคุณ)
ทำให้เกิดปุจฉาว่า ทำไมต้องขอบคุณคนที่มาชิ้งฉ่องด้วย...
จะว่าขอบคุณที่รักษาความสะอาดก็ไม่ใช่นะ เพราะเขียนแต่ขอบคุณขึ้นมาลอยๆ
น่าสงสัยที่สุดๆๆๆๆๆๆๆๆ

เรื่องวัดก็มีแค่นี้

ออกจากวัดมาก็เป็นย่านฮาราจูกุเลย คือย่านที่มีเด็กวัยรุ่นมาแต่งคอสเพลย์กันน่ะ
วันนั้นเป็นวันเสาร์พอดี คนเยอะมากๆๆๆ แถมฝนตกอีก ซวยจริงแท้
เนื่องจากจองร้านเค้กบุฟเฟ่ไว้ตอนห้าโมง เหลือเวลานิดหน่อย ไม่รู้จะไปทำอะไรดี
เลยแวะร้านที่เป็นกึ่งๆ พิพิธภัณฑ์ของ au (บริษัทมือถือ) มีพวกเกมให้เล่นฟรีอ่ะ
ได้เจอพี่ฝนโดยบังเอิญด้วย ดีใจที่พี่ฝนยังจำชื่อได้ แต่เสียใจที่ลังเลและนึกชื่อนาน 555

ได้เวลาไปกินเค้กแล้ว เค้ามีพวกอาหารคาวด้วยนะ สปาเก็ตตี ข้าวแกงกะหรี่ อะไรงี้
แต่เน้นไปทางของวหวานซะมากกว่า มีเค้กมากมายหลากหลายชนิด มีน้ำแข็งใส ไอติม ไรงี้ด้วย
ราคาแค่ 1500 เยนเท่านั้น เทียบกับเซลลูไลท์ที่ได้มาแล้วนับว่าคุ้มมากๆๆๆ

กินเค้กกันเสร็จแล้วก็เริ่มแยกย้ายกัน แต่เนื่องจากยังหัวค่ำอยู่ ไม่รู้จะทำอะไรดี
เลยตกลงกับทรงว่าจะไปเล่นที่หอของน้องๆ ปีศูนย์กันก่อน
ก็เล่นไพ่นโปเลียน (ประมาณว่าเป็นไพ่ประจำตระกูลที่พอมาญี่ปุ่นแล้วรุ่นพี่จะต้องสอน ไม่เคยเห็นคนอื่นเล่นเป็น)
แล้วก็มีเล่นเกมคิลเลอร์ ที่แจกไพ่ให้เป็นตำรวจ ผู้ร้าย หรือประชาชน
ผู้ร้ายก็จะส่งซิกให้ประชาชนตาย ส่วนตำรวจก็จะต้องดูให้ออกว่าใครเป็นผู้ร้ายอ่ะ เคยเล่นตอน ม.6 ทีนึง
เล่นจนถึงห้าทุ่มครึ่ง ก็ต้องรีบกลับบ้านทรงก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวรถไฟจะหมด
ขากลับแวะ family mart ข้างสถานี แอบปวดอึ๊กะทันหัน เลยเข้าห้องน้ำของ family mart ไป
พอออกมาปุ๊บ ทรงจะเข้าต่อเลย ซวยมาก กลัวทรงจะรู้ว่าไม่กินผัก อึเลยเหม็น
พยายามบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้เข้า แต่ทรงก็ถึงจุดสุดยอดแล้วเหมือนกัน ไม่เข้าไม่ได้
สรุปแล้วทรงบอกว่าไม่เห็นเหม็นเลย โชคดีที่ก่อนออกสูดกลิ่นไปเต็มที่ 5555
อย่างนี้สินะที่เค้าเรียกว่ารู้จักวางแผนล่วงหน้า

โอ๊วววว แค่วันเดียวเอง ทำไมยาวจังเลย เหลืออีกตั้งเจ็ดวันนะ
ไว้เดี๋ยวมาเขียนต่อวันหลัง ไปละๆ แว้บบ

ต่อจากอันข้างบนนะ ห้ามอ่านอันนี้ก่อน

★  กลับไทยสามครั้งแน่ะ ★ 

ปีที่ผ่านมานี่กลับไปถึงสามครั้ง ก็ตอนเกณฑ์ทหารที่เล่าไปแล้วครั้งนึงใช่มะ อีกครั้งก็ตอนกันยา ก็ได้เล่าไปแล้วในบล็อกคราวก่อน ที่ไปดู AF มาอ่ะ ครั้งล่าสุดก็เมื่อปีใหม่ที่ผ่านมา แอบไปฮ่องกงมาด้วย ฮิๆๆ แต่ว่าคนไทยเยอะมากๆ เริ่มสับสนว่านี่อยู่ฮ่องกงหรือเยาวราชกันแน่

กลับไทยไปคราวนี้ก็ได้นัดห้อง 824 อีกแล้ว ดีใจจริงแท้ บางคนก็ไม่ได้เจอตั้งแต่จบ ม.6 เลย อาทิ อีฟ นักกีฬาวิ่งหญิงทีมชาติ ที่เลิกวิ่งแล้วหันมาสาวแตก หรือป้าหนิงที่ยังไม่เลิกกับแฟน (ยุ่งอะไรเค้าวะ?) ส่วนคนอื่นๆ ก็เจออยู่เกือบทุกครั้งที่กลับไป ไม่พูดถึงละกัน 555

คราวนี้ได้ไปหาอาจารย์ด้วย มีอาจารย์คนนึงที่สนิทกัน เค้าเป็นเนื้องอก (จำไม่ได้ว่าเป็นมะเร็งรึเปล่า) ที่มดลูก แล้วทำคลีโม ผมร่วงด้วย อาจารย์ก็เลยเอาผ้าโพกศีรษะไว้อย่างไฉไล แต่พลอยและมีมี่เจือกไปทักเค้าอีก (สำนึกผิดเสีย) แต่ว่าผมอาจารย์ก็ขึ้นมาหน่อยๆ แล้ว เลยดูแนวดีเหมือนกัน อิอิ เท่าที่ไปตรวจมาก็ไม่พบว่ามีอาการอะไรน่าเป็นห่วงมาก เลยสบายใจหน่อย เย้.... แล้วก็ไปหา อ.วัลลภ กะ อ.ลัดดาวัลย์ อีก

★ iPod ★

อันนี้ไม่ใช่เหตุการณ์ แต่เห่อ เลยอยากเล่า ของเค้าดีจริงๆ นะ พอดีตอนก่อนกลับมาญี่ปุ่นนี่ คุณแม่พอดีมีเงินเยนตุนไว้ เลยให้มาไว้ซื้อของขวัญวันเกิด ฮิๆๆ เลยเอาไปซื้อ iPod ซะเลย  ด้วยความที่วัตถุนิยม ยึดติดในรูปธรรม เลยแยกแบงค์ที่แม่ให้ไว้ต่างหาก แล้วเอาแบงค์นี้จ่ายตอนซื้อด้วย ทำให้ได้ความรู้สึกเหมือนแม่ซื้อให้จริงๆ  ฉลาดเนาะ

ด้วยความที่เห่อ เลยฟังเวลาขี่จักรยานเสมอ วันไหนคึกหน่อยก็ร้องตามเลยนะ อิอิ เนื่องจากเวลาขี่จักรยานเนี่ย เวลาร้องเพี้ยน เราสามารถอ้างได้ว่าเมื่อแหล่งกำเนิดเสียงเคลื่อนที่ด้วยความเร็ว จะทำให้คลื่นเสียงเกิดปรากฏการณ์อะไรซักอย่างที่เคยเรียนในวิทย์กายตอน ม.6 เลยทำให้ฟังดูเพี้ยนได้ เป็นการเอาตัวรอดได้อย่างชาญฉลาดดีแท้ ฮี่ๆๆ

★ การเรียน ★

แม้จะไม่อยากพูดถึงเท่าไหร่ แต่ก็อ้างหน่อยพอเป็นพิธี จริงๆ แล้วเทอมนี้ (ปี 3 เทอม 2) ถ้าเก็บได้ครบทุกตัว ก็เก็บหน่วยกิตได้ครบแล้ว ปีหน้าก็อ่านหนังสือเตรียมสอบโทอย่างเดียว แต่ว่าเกิดเหตุไม่คาดฝันนิดหน่อย คือว่าปกติแล้วทุนญี่ปุ่นเนี่ย ถ้าเราสอบเค้าโทได้ เค้าก็จะให้ทุนต่อโดยอัตโนมัติเลย แต่เพิ่งมีปีนี้ (หมายถึงคนที่จะเข้าโทเดือนเมษานี้อ่ะ) เค้ากำหนดเงื่อนไขเพิ่มเติมว่าจะต้องได้เกรดเฉลี่ย 2.00 ขึ้นไป.. ช้าก่อน! ที่ญี่ปุ่นนี่จริงๆ แล้วเค้าไม่ค่อยคิดเกรดเฉลี่ยกันหรอก แต่ว่าในกรณีนี้เค้าจะขอให้คิดขึ้นมาเป็นพิเศษ โดยให้เกรด A คือ 3,B คือ 2, C คือ 1....เพราะฉะนั้น  2.00 ที่ว่านี่ ถ้าเทียบกับที่ไทยก็คือ 3.00 นั่นเอง... จริงๆ แล้วตอนนี้ได้ประมาณ 2.18 น่ะ (อันนี้พยายามสุดความสามารถแล้วนะ 5555) แต่ก็คือผ่านใช่ป่ะ แต่ว่าแอบมีเงื่อนไขอีกว่า ถ้าปีหน้ารัฐบาลเกิดงบน้อย ก็อาจเลื่อนเกรดขั้นต่ำขึ้นนะจ๊ะ หมายความว่าเราก็จะไม่รู้เลยว่าต้องทำให้ได้เท่าไหร่แน่นอน เลยต้องทำเกรดให้ดีๆ ไว้หน่อย แต่มันก็เกือบสายไปแล้วอ่ะ เหลืออีกไม่กี่หน่วยก็จะจบแล้ว ที่เหลือเก็บได้ A หมด มันก็เพิ่มมาไม่เท่าไหร่หรอก แต่ว่าก็กะจะพยายามๆ หน่อย เทอมนี้เลยกะว่าจะทิ้งตัวที่ไม่น่าจะได้ A แน่ๆ แล้วแบ่งไปเก็บตอนปี 4 ด้วยอีกนิดหน่อยอ่ะ นี่พรุ่งนี้ (1ก.พ.) ก็เริ่มสอบละ หลังวันเกิดเลยนะ.... แต่เนื่องจาก marginal utility ของการทำตัวสบายๆ ในวันเกิด มีค่ามากกว่าในวันอื่นๆ เลยพยายามอ่านให้จบตั้งแต่เมื่อวานไปแล้ว วันนี้จะได้ขออยู่สบายๆ หน่อย เดี๋ยวเลยเที่ยงคืนไปค่อยอ่านอีกรอบ 55555 หลอกตัวเองป่าววะ....

★　ดาราที่ชอบตอนนี้ : โอปอล ★
คนที่เล่นเป็นตัวประกอบในหนังของ GTH อ่ะ ที่เล่นเป็น “จิ๋มดำ” ในแจ๋ว, นางพยาบาล ในเพื่อนสนิท, อาจารย์ conductor ใน seasons change ฯลฯ (ตัว ฯ นี่หานานมากว่ามันอยู่ตรงไหนของคีย์บอร์ด ต้องจิ้มให้คุ้ม ฯฯฯฯฯฯฯฯฯฯ fixed cost จะได้ถูกเฉลี่ยๆ เหลือน้อยลงไป ฯฯฯฯฯฯฯฯ ไม่รู้สึกว่าต้นทุนสูงนัก ฯฯฯฯฯฯฯฯฯฯ ฮิๆ  ฯฯฯฯฯฯฯ)  เค้าตลกดีเนาะ ชอบ 5555 ใครไปเจอตัวจริงฝากขอลายเซ็นให้ด้วยนะ ฮิๆ

★ หนังที่ชอบตอนนี้ : Be With You (ชื่อญี่ปุ่นว่า 今、会いにゆきます) ★

เป็นหนังญี่ปุ่น 3-4 ปีมาแล้วล่ะ แต่เพิ่งได้ดู เล่าเนื้อเรื่องให้ฟังไม่ได้ เดี๋ยวดูแล้วไม่หนุก หาซื้อยากเหมือนกันอ่ะ ไปซื้อมาจาก B2S สาขา central world แต่ขายเป็น DVD set มีสามเรื่องด้วยกัน เรื่องนี้ตอนแรกไปเช่าดูที่ญี่ปุ่น แล้วหนุกดี เลยกลับมาซื้อเก็บไว้ เอาให้แม่ดู แม่ร้องไห้ด้วย แล้วจะบาปมั้ยเนี่ย ทำบุพการีร้องไห้ ตกนรกป่าววะ.... ให้พี่ดูพี่ก็ร้องนะ สรุปแล้วหนังเค้าดีจริงๆ ไปหามาดูกันเถิด

ปีที่ผ่านมาก็เป็นประมาณนี้แหละ ค่อนข้างเป็นปีที่มีสาระหน่อย เก็บหน่วยกิตได้เยอะเกินเป้าด้วย ส่วนช่วงนี้ติดเน็ทอ่ะ อยู่บ้านก็เอาแต่เปิดคอมหาเน็ท ไม่ค่อยเป็นอันทำอะไร แต่ก็เป็นสุขดี ขอให้ปีนี้ก็มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามาทีเถิด เจ้าประคู้ณณณ....

ป.ล. วันก่อนยืม mp3 เพื่อนมา เลยเกิดข้อสงสัยเล็กน้อย
คือว่าเสนาหอยอ่ะ เค้าออกอัลบั้ม ชื่ออัลบั้ม ดำจัง ใช่มะ...
งี้เวลาไปซื้อที่ร้าน ก็ต้องบอกพนักงานว่า "น้องๆ หอยดำจัง" อย่างงี้เหรอ
จะดีเหรอ??
ใครมีหลักการเรียกชื่ออัลบั้มนี้อย่างถูกต้องบ้าง?

ป.ล. 2  พอดีไปเปิดวิกิพีเดียภาษาไทยมา
เจอคอลัมน์วันนี้ในอดีต
31 มกราคม ในอดีตมีอะไรเกิดขึ้นบ้างนะ

• พ.ศ. 2289 (ค.ศ. 1747) - ลอนดอนเปิดคลินิกที่เชี่ยวชาญด้านโรคติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์แห่งแรก
• พ.ศ. 2418 (ค.ศ. 1876) - สหรัฐอเมริกาออกคำสั่งให้ชนพื้นเมืองอเมริกันทั้งหมด ย้ายไปอยู่ในเขตสงวนอินเดียนแดง (Indian reservation)
• พ.ศ. 2489 (ค.ศ. 1946) - รัฐธรรมนูญฉบับใหม่ของยูโกสลาเวีย ทำให้เกิดสาธารณรัฐใหม่ ได้แก่ บอสเนียและเฮอร์เซโกวีนา โครเอเชีย มาซิโดเนีย มอนเตเนโกร เซอร์เบีย และสโลวีเนีย
• พ.ศ. 2504 (ค.ศ. 1961) - องค์การนาซาส่งลิงชิมแพนซีชื่อ "แฮม" (ในภาพ) ขึ้นไปกับยานเมอร์คิวรี-โรดสโตน 2 นับเป็นสิ่งมีชีวิตตระกูลมนุษย์วานร (Hominid) ตัวแรกในอวกาศ

อืมมม.. นับว่ามีเป็นวันที่มีประโยชน์ต่อมวลมนุษยชาติทีเดียว (โดยเฉพาะข้อแรก)

  เย้ๆ ในที่สุดก็ทำสเปสแล้ว ว้าวว้าวว้าว  

  จริงๆ แล้วก็อยากลองเขียนมานานแล้วล่ะ แต่ไม่รู้จะเขียนเรื่องอะไรดี กลัวแป้กอ่ะ 

  แต่หลังๆ เห็นคนอื่นเขียนกันเยอะ เลยอิจฉา อยากเขียนมั่ง 

  ระยะสามสี่วันมานี้ เพิ่งได้ทำอาหารเองอย่างจริงจังเป็นครั้งแรกในญี่ปุ่น 

  (จริงๆ แล้วต้องเรียกว่าครั้งแรกในชีวิต) 

  จริงๆ แล้วก็อยากลองทำมานานแล้วนะเว่ย 

  แต่ว่าเพิ่งได้หม้อหุงข้าวมาเมื่อปีที่แล้ว 

  เพิ่งซื้อข้าวสารมาเมื่อสองเดือนที่แล้ว 

  เพิ่งหุงเองเป็นครั้งแรกเมื่อเดือนที่แล้ว 

  และเพิ่งซื้อพวกน้ำตาลน้ำปลาโชยุมาเมื่อสองอาทิตย์ที่แล้ว 

  (นั่นหมายความว่าที่ผ่านมานี้กินนอกบ้านตลอด แล้วเงินเก็บจะมีเท่าไหร่เอ่ย???) 

   หลังผ่านประสบการณ์ทำไข่เจียวมาสองครั้ง ไข่ดาวหนึ่งครั้ง 

  เมื่อมื้อเย็นที่ผ่านมานี้ ก็รวบรวมความกล้า ทำข้าวผัดกินเองเป็นครั้งแรก 

  นี่ๆ อร่อยมากๆๆๆ สำหรับคนที่ทำเป็นครั้งแรก 

  น้ำมันหอยกับซีอิ๊วเห็ดหอมที่อุตส่าห์เอามาจากเมืองไทย 

  มีประโยชน์จริงๆ ใส่ไปมั่วๆ ก็พอแหลกล่าย 

  (ถ้าไม่มีประโยชน์จะโกรธปุดๆ เพราะเอามาอย่างละสองขวด  

  แตกไปอย่างละขวดระหว่างเดินทาง 

  โชคดีที่น้ำปลาแท้ตราปลาหมึกไม่แตกไปด้วย) 

  เอาไปคลุกๆ รวมกับไก่ ลูกชิ้นปลา ปูอัด และไข่ 

  ข้อผิดพลาดเล็กน้อยคือ หุงข้าวแฉะไปหน่อย กับทำเยอะเกินไป 

  ด้วยความเสียดาย ก็เลยกินๆ ไปให้หมด เยอะมาก ทรมานจริงๆ 

  แต่ไม่เป็นไร ของมันอร่อย ย่อมกินไหว ฮิๆๆ 

  รสชาติของข้าวญี่ปุ่น ผสมกับซอสหอยนางรมและซีอิ๊วเห็ดหอมชั้นดีของไทย (ตราเด็กสมบูรณ์) 

  ผัดคลุกเคล้ากับเนื้อปูอัดญี่ปุ่น ลูกชิ้นปลาที่หั่นได้พอดีคำ  

  และเนื้อไก่ที่หั่นบางๆ ให้สัมผัสนุ่มลิ้น กลิ่นเย้ายวน 

  โอววว... 

  จริงๆ แล้วทำอาหารมันก็สนุกดีเหมือนกันนะ 

  สหายทุกท่านทำอะไรกินกันบ้างเหรอ บอกหน่อยสิ