สวัสดีทุกๆ คน เป็นยังไงกันบ้าง
ช่วงนี้มีเรื่องน่าอัศจรรย์มาก คือการอ่านหนังสือเตรียมสอบโทนิดหน่อย อ่านโทเฟลด้วย
แถมมีเรื่องน่าปีติเป็นอย่างยิ่ง คือว่าได้สอบโทเฟลแบบเปเปอร์ล่ะ
คือตอนแรกนึกว่าโทเฟลมันเปลี่ยนเป็น iBT ไปหมดแล้ว เลยไม่ได้สนใจอะไร
ก็ตั้งใจจะสมัคร iBT ไป สมัครทางเวบ เลือกศูนย์สอบที่โอซาก้า
แต่พอสมัครเสร็จ เพิ่งสังเกตว่าเป็นแบบเปเปอร์ ซึ่งก็นับว่าน่าจะง่ายกว่าโขอยู่
เพราะว่ามีแกรมม่า และไม่มีพูดกับเขียน
แต่ก็ต้องไปซื้อหนังสือมาอ่านใหม่อ่ะ เพิ่งไปซื้อมาวันนี้เอง เพราะเล่มที่ซื้อไปเป็นแบบสำหรับ iBT
แต่ก็เอาเถอะ โดยรวมแล้วถือว่าโชคดีหลายๆ นี่แหละนะที่เค้าเรียกว่าทำดีได้ดี ฮี่ฮี่ฮี่

เอาล่ะๆ คราวนี้ตั้งใจว่าจะมาเล่าเรื่องโกลเด้นวีค ที่เพิ่งผ่านไปเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว
คือโกลเด้นวีคมันเป็นวันหยุดยาวที่สุดของญี่ปุ่นอ่ะ ละม้ายคล้ายสงกรานต์ของไทยอะไรแบบนั้น
กลุ่มพี่น้องผองไทย ที่ได้ทุนมองมาเรียน ป.ตรี ก็จะจัดเที่ยวรวมกันทุกปี ไปโอซาก้าสลับกับโตเกียวปีเว้นปี
ปีนี้ไปโตเกียว ก็เลยกระดี๊กระด๊าเป็นพิเศษที่จะได้เข้ากรุง พบแสงสีไฟนีออนบ้าง
แต่ต้องขอบอกก่อนนะว่าช่วงนี้เรียนหนัก ผนวกกับตั้งใจเขียนแบบเล่าไปเรื่อยๆ ทำให้เขียนได้ไม่ค่อยขำ
ถ้าใครอยากขำอย่างเดียวก็แนะนำให้ไปดูก่อนบ่ายคลายเครียดแทนนะจ๊ะ

ออกเดินทางคืนวันศุกร์ที่ 27 เมษา วิ่งกระหืดกระหอบจากบ้านไปสถานีรถไฟเพื่อให้ทันเวลานัดสามทุ่ม
ปรากฏว่าน้องๆ ปีศูนย์ (หมายถึงน้องที่กำลังเรียนภาษาญี่ปุ่น) มากัน 21.57
อื่มม ไม่เป็นไรๆ สายไม่เกินชั่วโมง อภัยได้ๆ
ตอนที่รอก็หิวพอดี เลยไปซื้อแม็คมายืนกิน ซื้อมาเยอะขนาดที่ว่าถือถุงยังรู้สึกหนัก
แต่ก็กินหมดแฮะ 5555 ...กลัวผอมอ่ะ

รถบัสออกเวลาห้าทุ่ม (ซึ่งนับว่าโชคดีที่นัดก่อนเวลาเสียนาน) ก็นั่งเล่นเกมไปเรื่อยๆ
รถถึงโตเกียว 6.56 เร็วกว่ากำหนดการถึงสี่นาที (อันนี้ต้องขอชื่นชมความตรงเวลาของญี่ปุ่น)

พอมาถึงโตเกียวปุ๊บ ก็แยกย้ายกันไปเก็บข้าวของก่อน ไม่งั้นจะพาลทำให้บึกบึนได้ เพราะของเยอะมากๆ
คราวนี้จะไปพักที่ห้องของน้องทรง (เชิงอรรถ : น้องปีสาม วิศวะ ม.โตเกียว
มีนิสัยชอบกินของหวานและไม่ชอบออกกำลัง ทำให้ไขมันพุ่งปรี๊ดๆๆ)
น้องทรงเพิ่งย้ายบ้านใหม่เมื่อไม่นานมานี้ ด้วยความมั่นใจในการเอาตัวรอดของพี่ บวกกับความขี้เกียจตื่นมารับ
ทรงเลยอธิบายวิธีเดินทางจากสถานีไปบ้านให้
กะคร่าวๆ ว่าถ้าปริ๊นท์วิธีเดินทางออกมาคงได้เป็น essay ยาวประมาณ 2-3 หน้า A4 ได้ (อติพจน์)
ตอนแรกแอบคิดว่าต้องหลงแน่ๆๆๆๆๆๆ แต่พอลองเดินตาม essay นั้นก็มาถึงจุดนัดพบได้แฮะ
แต่ที่ซวยต่อมาคือทรงอธิบายมาถึงแค่ปั๊มน้ำมันแถวๆ บ้าน ถึงแล้วให้โทรเรียก จะออกมารับ
แต่ปรากฏว่าน้องทรงไม่รับโทรศัพท์ คาดว่า 7.30 คงยังไม่ตื่น (เทียบจากตัวเองว่าไม่ตื่นแน่ๆ)
แอบลองเดินหาชื่อตรงตู้ไปรษณีย์ตามอพาร์ทเมนท์แถวนั้น
แต่ก็มีอพาร์ทเมนท์รวมๆ กันได้พื้นที่ 71 ไร่ได้ เลยตัดสินใจรอทรงตื่นดีกว่า
ซึ่งก็ไม่นานเท่าไหร่หรอก แค่ตอนรอมันแอบกลัวเฉยๆ อ่ะ

ถึงบ้านทรงแล้วก็นอนกลิ้งไปกลิ้งมาซักพัก พอบ่ายๆ ก็ออกเดินทางไปรวมกับคนอื่นๆ ที่วัดเมจิจินกู
เรื่องที่ค้างคาใจที่สุดจากวัดนี้ คือตอนเข้าไปฉี่ในห้องน้ำ
ตรงโถส้วม มันมีเอาไว้ว่า どうもありがとうございます (ขอบคุณ)
ทำให้เกิดปุจฉาว่า ทำไมต้องขอบคุณคนที่มาชิ้งฉ่องด้วย...
จะว่าขอบคุณที่รักษาความสะอาดก็ไม่ใช่นะ เพราะเขียนแต่ขอบคุณขึ้นมาลอยๆ
น่าสงสัยที่สุดๆๆๆๆๆๆๆๆ

เรื่องวัดก็มีแค่นี้

ออกจากวัดมาก็เป็นย่านฮาราจูกุเลย คือย่านที่มีเด็กวัยรุ่นมาแต่งคอสเพลย์กันน่ะ
วันนั้นเป็นวันเสาร์พอดี คนเยอะมากๆๆๆ แถมฝนตกอีก ซวยจริงแท้
เนื่องจากจองร้านเค้กบุฟเฟ่ไว้ตอนห้าโมง เหลือเวลานิดหน่อย ไม่รู้จะไปทำอะไรดี
เลยแวะร้านที่เป็นกึ่งๆ พิพิธภัณฑ์ของ au (บริษัทมือถือ) มีพวกเกมให้เล่นฟรีอ่ะ
ได้เจอพี่ฝนโดยบังเอิญด้วย ดีใจที่พี่ฝนยังจำชื่อได้ แต่เสียใจที่ลังเลและนึกชื่อนาน 555

ได้เวลาไปกินเค้กแล้ว เค้ามีพวกอาหารคาวด้วยนะ สปาเก็ตตี ข้าวแกงกะหรี่ อะไรงี้
แต่เน้นไปทางของวหวานซะมากกว่า มีเค้กมากมายหลากหลายชนิด มีน้ำแข็งใส ไอติม ไรงี้ด้วย
ราคาแค่ 1500 เยนเท่านั้น เทียบกับเซลลูไลท์ที่ได้มาแล้วนับว่าคุ้มมากๆๆๆ

กินเค้กกันเสร็จแล้วก็เริ่มแยกย้ายกัน แต่เนื่องจากยังหัวค่ำอยู่ ไม่รู้จะทำอะไรดี
เลยตกลงกับทรงว่าจะไปเล่นที่หอของน้องๆ ปีศูนย์กันก่อน
ก็เล่นไพ่นโปเลียน (ประมาณว่าเป็นไพ่ประจำตระกูลที่พอมาญี่ปุ่นแล้วรุ่นพี่จะต้องสอน ไม่เคยเห็นคนอื่นเล่นเป็น)
แล้วก็มีเล่นเกมคิลเลอร์ ที่แจกไพ่ให้เป็นตำรวจ ผู้ร้าย หรือประชาชน
ผู้ร้ายก็จะส่งซิกให้ประชาชนตาย ส่วนตำรวจก็จะต้องดูให้ออกว่าใครเป็นผู้ร้ายอ่ะ เคยเล่นตอน ม.6 ทีนึง
เล่นจนถึงห้าทุ่มครึ่ง ก็ต้องรีบกลับบ้านทรงก่อน ไม่งั้นเดี๋ยวรถไฟจะหมด
ขากลับแวะ family mart ข้างสถานี แอบปวดอึ๊กะทันหัน เลยเข้าห้องน้ำของ family mart ไป
พอออกมาปุ๊บ ทรงจะเข้าต่อเลย ซวยมาก กลัวทรงจะรู้ว่าไม่กินผัก อึเลยเหม็น
พยายามบ่ายเบี่ยงไม่ยอมให้เข้า แต่ทรงก็ถึงจุดสุดยอดแล้วเหมือนกัน ไม่เข้าไม่ได้
สรุปแล้วทรงบอกว่าไม่เห็นเหม็นเลย โชคดีที่ก่อนออกสูดกลิ่นไปเต็มที่ 5555
อย่างนี้สินะที่เค้าเรียกว่ารู้จักวางแผนล่วงหน้า

โอ๊วววว แค่วันเดียวเอง ทำไมยาวจังเลย เหลืออีกตั้งเจ็ดวันนะ
ไว้เดี๋ยวมาเขียนต่อวันหลัง ไปละๆ แว้บบ